Ο Ευριπίδης Στυλιανίδης κεντρικός ομιλητής σε εκδήλωση στην Θεσσαλονίκη προς τιμήν του πρώην υπουργού Γιώργου Σαλαγκούδη.

ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗΣ: «ΟΙ ΗΓΕΤΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΣΥΝΕΧΩΣ ΝΑ ΜΙΛΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΛΑΟ ΤΟ ΘΕΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ»

ΚΕΝΤΡΙΚΟΣ ΟΜΙΛΗΤΗΣ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΣΕ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΠΡΩΗΝ ΥΠΟΥΡΓΟΥ Γ. ΣΑΛΑΓΚΟΥΔΗ

ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΠΟΥ ΕΧΤΙΣΕ ΜΕ ΚΟΣΤΟΣ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ Η ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΠΟΥ ΥΛΟΠΟΙΕΙ ΣΗΜΕΡΑ Ο ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ

Σε μια εκδήλωση με άκρως συγκινησιακό κλίμα που διοργάνωσε ο Δήμος Ωραιοκάστρου και η Τοπική Οργάνωση Νέας Δημοκρατίας προς τιμήν του  πρώην Βουλευτή και Υφυπουργού Ενέργειας Γιώργου Σαλαγκούδη, μίλησε ως κεντρικός ομιλητής ο Βουλευτής Ροδόπης της Νέας Δημοκρατίας Ευριπίδης Στυλιανίδης.

Παρόντες όλοι σχεδόν οι Δήμαρχοι της Β´ Θεσσαλονίκης με επικεφαλής τον Πρόεδρο της ΚΕΔΕ Λάζαρο Κυρίζογλου, ο Υφυπουργός Μακεδονίας – Θράκης Κώστας Γκιουλέκας, οι Βουλευτές Δημήτρης Βαρτζόπουλος και Φάνης Παπάς, ο Αποκεντρωμένος Γραμματέας Μακεδονίας Θράκης Δημήτρης Γαλαμάτης, πλήθος στελεχών και οπαδών της Νέας Δημοκρατίας και της ΟΝΝΕΔ.

Ο τιμώμενος πολιτικός υπηρέτησε επί σειρά ετών ως Βουλευτής της Β´ Θεσσαλονίκης και διετέλεσε Υφυπουργός Ανάπτυξης την περίοδο 2004-2006, με το χαρτοφυλάκιο της ενέργειας, την εποχή που κορυφώνονταν οι δύσκολες διαπραγματεύσεις για τον πετρελαιαγωγό BURGAS-ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ.

Στη στρατηγική εκείνης της περιόδου αναφέρθηκε ο Βουλευτής Ροδόπης, ο οποίος είχε συνεργαστεί με τον τιμώμενο πολιτικό, παρουσιάζοντας την εθνική Στρατηγική της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή ως τη στέρεη βάση πάνω στην οποία σήμερα στηρίζεται η ενεργειακή στρατηγική της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη.

Πριν την ομιλία του, ο τότε Υφυπουργός Εξωτερικών Ευριπίδης Στυλιανίδης, δεν παρέλειψε να συγχαρεί και να επαινέσει το Δήμαρχο Ωραιοκάστρου Παντελή Τσακίρη και την Οργάνωση της Β´Θεσσαλονίκης γιατί τιμά την ιστορία της παράταξης λέγοντας ότι:

   «Όποιος τιμά την ιστορία του δυναμώνει τη ρίζα και ενισχύει την ενότητα και την προοπτική. Συγχαρητήρια…». 

Η ομιλία του Βουλευτή Ροδόπης της Νέας Δημοκρατίας και Καθηγητή Νομικής και Κοσμήτορα του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου Ευριπίδη Στυλιανίδη, ξεχώρισε και έκανε ιδιαίτερη αίσθηση, καθώς, για πρώτη φορά δημόσια κατέθεσε στοιχεία και κρίσιμες πληροφορίες της εποχής που προσδιόρισαν τις θετικές εξελίξεις για την Ελλάδα.

Συγκεκριμένα η ομιλία έχει ως εξής :

«ΟΜΙΛΙΑ ΕΥΡΙΠΙΔΗ ΣΤ. ΣΤΥΛΙΑΝΙΔΗ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗΝ ΤΟΥ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΠΡ. ΥΦΥΠΟΥΡΓΟΥ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΛΑΓΚΟΥΔΗ ΣΤΟ ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 9/10/2026»

Κύριε Δήμαρχε,

Κύριοι συνάδελφοι,

Αγαπητοί φίλοι,

Η μεγαλύτερη απόσταση στον κόσμο δεν είναι από τη γη στον ήλιο.

Είναι αυτή που χωρίζει το μυαλό από την καρδιά μας.

Όποιος καταφέρει να γεφυρώσει αυτά τα δύο, είναι βέβαιον ότι εισέρχεται ιστορικά στο πεδίο της πραγματικά φωτισμένης εθνικής ηγεσίας, διότι καμία πολιτική δεν μπορεί να διαμορφωθεί επιτυχώς χωρίς το μυαλό και καμία πολιτική δεν μπορεί να εμπνεύσει και να πραγματοποιηθεί χωρίς την καρδιά, δηλαδή χωρίς την πίστη σε ένα εθνικό ανθρωποκεντρικό όραμα, όπου θα χωρούν τα μικρά όνειρα των πολλών.

Αυτή την απόπειρα γεφύρωσης προσπαθήσαμε, επιχειρήσαμε, ρισκάραμε και τολμήσαμε ο Γιώργος Σαλαγκούδης ως Υφυπουργός Ανάπτυξης και Ενέργειας, εγώ ως νεαρός τότε Υφυπουργός Εξωτερικών, οι αείμνηστοι Υπουργοί μας Δημήτρης Σιούφας και Πέτρος Μολυβιάτης και άλλοι, υπηρετώντας το μεγαλόπνοο ελληνικό όραμα της διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή και αναλαμβάνοντας τις συνέπειες και το κόστος των δύσκολων αποφάσεων σε εκείνη τη κρίσιμη ιστορικά περίοδο για την Ελλάδα.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς, διότι σήμερα μετά από πολύ καιρό μου δίνετε μια μοναδική ευκαιρία να ευχαριστήσω δημόσια τον πρώην Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή που στο πρόσωπο μου τότε τίμησε τη Θράκη, δίδοντας στον τόπο μου την ευκαιρία μετά από 50 ολόκληρα χρόνια παντελούς απουσίας από τα κέντρα των αποφάσεων, να συμμετέχει ισότιμα στην διακυβέρνηση της Ελλάδας αλλά και στο πρόσωπο του καλού φίλου και συναδέλφου Γιώργου Σαλαγκούδη τίμησε τη Μακεδονία και τη Θεσσαλονίκη, αναζητώντας σε μια κρίσιμη εθνικά περίοδο τον βηματισμό και το Ρόλο που καλούνται να διαδραματίσουν αυτές οι περιοχές, η Θράκη και η Μακεδονία, η Μακεδονία και η Θράκη για το μέλλον της πατρίδας.

Τότε το κέντρο βάρος της Κυβέρνησης Καραμανλή δεν εγκλωβίζονταν στο τρίγωνο των τριών πλατειών, της πλατείας Συντάγματος, της πλατείας Κολωνακίου και της πλατείας Ομονοίας, αλλά έγερνε καταφανώς προς την περιφέρεια και μάλιστα προς τις ευαίσθητες εθνικά περιοχές, χωρίς όμως να διαταράσσεται, ούτε η πανελλήνια ισορροπία της εκπροσώπησης στην εκτελεστική εξουσία, ούτε φυσικά η ποιότητα και η αποτελεσματικότητα της.

Το 2004 ήμουν ο νεότερος στην Κυβέρνηση στο Υπουργείο των Εξωτερικών έχοντας αναλάβει την ευθύνη της Οικονομικής και Ενεργειακής διπλωματίας δίπλα στον μεγαλύτερο και εμπειρότερο δάσκαλο, τον πρώην διευθυντή του διπλωματικού και πολιτικού γραφείου του Εθνάρχη Κωνσταντίνου Καραμανλή, Πρέσβη Πέτρο Μολυβιάτη.

Δουλέψαμε σκληρά ταξιδεύοντας σε 65 χώρες.

Οργανώσαμε 19 Διακυβερνητικές Συναντήσεις και δεκάδες επιχειρηματικές αποστολές ανοίγοντας νέες αγορές και ενισχύοντας την εξωστρέφεια της εθνικής μας οικονομίας.

Επιτύχαμε με 182 ψήφους από τα 185 κράτη στην Γενική Συνέλευση Νέας Υόρκης την εκλογή της Ελλάδας στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ως Μη Μόνιμο Μέλος και μάλιστα αμέσως μετά την καταψήφιση του Σχεδίου Ανάν κάτι που λειτούργησε και εκτονωτικά για την κατάσταση.

Οργώσαμε τα Βαλκάνια, τη Μαύρη Θάλασσα, τον Αραβικό Κόσμο, το Ισραήλ, την Αφρική, τη Βόρεια και Νότια Αμερική, την Ασία.

Ανοίξαμε την μεγάλη αγορά της Κίνας επιτυγχάνοντας την επένδυση της COSCO που κατέστησε τον Πειραιά πρώτο Ευρωπαϊκό Λιμάνι και τέλος ανοίξαμε την αγορά της Ρωσίας ξεπερνώντας τότε τεράστιες προκαταλήψεις, δυσκολίες και εμπόδια, ασκώντας μια έξυπνη ενεργειακή διπλωματία των αγωγών με υψηλό πολιτικό ρίσκο για εμάς, αναμφισβήτητο όμως στρατηγικό όφελος για την Ελλάδα.

Η Ελλάδα μέχρι τότε ήταν παντελώς απούσα από τους ενεργειακούς χάρτες της ευρύτερης περιοχής. Όλοι οι σχεδιαζόμενοι ενεργειακοί διάδρομοι την παρέκαμπταν, βυθίζοντας την γεωπολιτική σημασία της στα όρια ενός απλού τουριστικού προορισμού.

Έχοντας ξεκινήσει τη σταδιοδρομία μου από την επαρχία της Ροδόπης, ένιωθα τότε την ανάγκη να καλύψω γρήγορα την απόσταση που με χώριζε από επώνυμους νέους πολιτικούς που είχαν κληρονομήσει έτοιμα δίκτυα, συμπυκνωμένη εμπειρία και την ασφάλεια μιας υψηλής καριέρας από την οικογένεια τους. Είχα χρέος έναντι των συμπατριωτών μου και ηθική υποχρέωση έναντι του Πρωθυπουργού που με εμπιστεύτηκε και μου έδωσε μια μοναδική ευκαιρία, να πετύχω και να δικαιώσω όσους με πίστεψαν.

Αποδέχθηκα λοιπόν το ρίσκο του νεαρού ιχνηλάτη και ανέλαβα συνειδητά δύσκολες αποστολές για το άνοιγμα νέων αγορών και καινούργιων διεθνών συνεργασιών που ήξερα ότι αν αποτύγχαναν η ευθύνη θα έπεφτε αποκλειστικά πάνω μου ως νέου και άπειρου για να μη ρισκάρει η χώρα επικίνδυνες επιλογές, αν πετύχαιναν όμως θα μου συσσώρευαν απίστευτη εμπειρία και γνώση, απαραίτητη να συνεχίσω το δύσκολο δρόμο που διάλεξα για να βοηθήσω την πατρίδα μου.

Σε αυτήν ακριβώς τη συγκυρία γνώρισα ή καλύτερα ήλθα πιο κοντά στο Γιώργο Σαλαγκούδη, ο οποίο ακολουθούσε έναν παράλληλο αλλά συμπληρωματικό ρόλο με τον δικό μου στο Υπουργείο Ανάπτυξης. Εκείνος λογοδοτούσε στον Δημήτρη Σιούφα και εγώ στον Πέτρο Μολυβιάτη.

Στη φάση εκείνη δέχθηκα από τον Πέτρο Μολυβιάτη την πολυτιμότερη συμβουλή που καθοδήγησε τα βήματα μου. Ο Μολυβιάτης δεν έδινε ούτε εντολές, ούτε συμβουλές. Συνήθως με ρωτούσε:

«Αυτή τη βδομάδα πού θα πάς; Με ποιους θα συναντηθείς; Τι σκέφτεσαι να τους πεις;» και άφηνε να βρω εγώ μόνος μου τις απαντήσεις και τα πατήματα μιας νέας εθνικής στρατηγικής.

Μια κρίσιμη μέρα όμως με φώναξε και μου είπε: «Ευριπίδη, επειδή σε βλέπω συνέχεια τελεταία να επισκέπτεσαι ιδιαίτερες χώρες και να επικοινωνείς με περίεργους ηγέτες, θέλω να σου πω κάτι: Όταν μιλάς με αυτούς, στα πρώτα 20 λεπτά προσπάθησε να αποσαφηνίσεις αν ο συνομιλητής σου διαπραγματεύεται για την πατρίδα του, για το κόμμα του ή για τον εαυτό του. Αν δεν το καταλάβεις καλύτερα φύγε, διότι είναι μεγάλες οι πιθανότητες να αποτύχεις στη διαπραγμάτευση….»

Αυτή ήταν και η πολυτιμότερη συμβουλή που έλαβα, όχι μόνο για την άσκηση εξωτερικής πολιτικής και διπλωματίας, αλλά κυρίως για την άσκηση γενικότερα της πολιτικής κάθε φορά, όταν έπρεπε να αξιολογήσω μια προσωπικότητα που είχα απέναντί μου.

Κυρίες και κύριοι,

ανακαλώ στη μνήμη μου γεγονότα και καταστάσεις της εποχής εκείνης, που επιβεβαιώνουν ότι ο Κώστας Καραμανλής και στις πιο δύσκολες στιγμές της μέχρι τώρα διαδρομής του, αποφάσιζε με ένα και μόνο αποκλειστικό κριτήριο, το συμφέρον της πατρίδας.

Όχι με κριτήριο το προσωπικό του συμφέρον. Ούτε το μικροκομματικό συμφέρον. Το συμφέρον της πατρίδας, έναντι οποιουδήποτε προσωπικού ή πολιτικού κόστους.

Η στάση του αυτή υπήρξε διδακτική για όλους εμάς που τον πιστέψαμε και τον ακολουθούμε ακόμα. Για την ακρίβεια όχι για όλους….αλλά για όσους πραγματικά τον πιστέψαμε και μοιραζόμαστε μαζί του τις ίδιες αξίες με όποιο κόστος.

Επιτρέψτε μου τώρα κάποιες σκόρπιες σκέψεις. Η Μακεδονία και η Θράκη, η Θράκη και η Μακεδονία από το 2004 μέχρι σήμερα διαδραματίζουν έναν καθοριστικό ρόλο στις επιλογές της κυβέρνησης Καραμανλή αλλά και στην στρατηγική εθνικής και ενεργειακής ασφάλειας της Χώρας, όπως αυτή εξελίχθηκε.

Στην Κυβέρνηση Κ. Καραμανλή από πολύ νωρίς αντιληφθήκαμε την προσπάθεια της Νεοοθωμανικής Αναθεωρητικής Τουρκίας- με νοοτροπία μικρομέγαλου παίκτη- να μιμηθεί τη στρατηγική της Ρωσίας. Η Ρωσία επιδίωξε επί δεκαετίες με τη διπλωματία των αγωγών να καταστεί το μονοπώλιο τροφοδοσίας ενέργειας της ΕΕ, ώστε με τον τρόπο αυτό, αυξάνοντας την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρωπαϊκής αγοράς, να ενισχύσει την πολιτική επιρροή πάνω της.

Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπο η Τουρκία τα τελευταία χρόνια επιδιώκει συστηματικά να καταστεί μονοπώλιο διέλευσης ενέργειας από την Ασία προς της Ευρώπη και τον κόσμο. Αυτό τεκμαίρεται όχι μόνο από τους πολλούς αγωγούς πετρελαίου και φυσικού αερίου που διεκδίκησε, σχεδίασε ή κατασκεύασε, όπως πχ ο αγωγός φυσικού αερίου NABUCCO, ο BLUESTREAM, o ITGI που σχεδιάστηκε αλλά ακυρώθηκε, ο πετρελαιαγωγός BAKU-CEYHAN που υλοποιήθηκε, ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΑΓΩΓΟΣ φυσικού αερίου που διαπραγματεύτηκε με τη Ρωσία ως απάντηση στην ακύρωση του SOUTH STREAM, ο SOUTH STREAM που προσέκρουσε στην αντίδραση της Δύσης για γεωπολιτικούς λόγους και στο τέλος ο TAP που υλοποιήθηκε με τη συναίνεση των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Η επιδίωξη του Τουρκικού Μονοπωλίου διέλευσης τεκμαίρεται και με την προετοιμασία κατασκευής του CANAL ISTANBUL που στοχεύει ουσιαστικά στην κατάργηση της Συνθήκης του Μοντρέ του 1936 και στη μετατροπή των διεθνών Στενών του Βοσπόρου σε «Τουρκικά Στενά».

Η στρατηγική ενεργειακής διπλωματίας του Τ. Ερντογάν διαπνέεται αναμφισβητητα από ένα μεγαλοϊδεατισμό που επιδιώκει να τον καταστήσει όχι απλά ισχυρό περιφερειακό παίκτη, αλλά ισότιμο συνομιλητή των μεγάλων δυνάμεων, ιδιαίτερα της Ρωσίας και των ΗΠΑ.

Επιδίωξη του Τ. Ερντογάν στο Βόσπορο δεν είναι να ελέγξει μόνο τη διέλευση της ενέργειας αποκλειστικά αλλά και τη διέλευση βασικών προϊόντων, όπως το σιτάρι της Ουκρανίας ή και στρατιωτικών πλοίων και μάλιστα μεγάλου μεγέθους.

Στον ίδιο στρατηγικό στόχο αποβλέπει η θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας», το παράνομο Τούρκο-Λιβυκό ψευδομνημόνιο, οι αντιδράσεις κόντρα στο διεθνές δίκαιο για το καλώδιο Ελλάδας-Κύπρου και άλλα.

Τη στρατηγική αυτή στόχευση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής τη διαπιστώσαμε διορατικά από πολύ νωρίς στην Κυβέρνηση Καραμανλή. Βασιζόμενοι λοιπόν σε μια ιδέα που διατυπώθηκε για πρώτη φορά το 1975 από τον αείμνηστο Γρηγοριάδη, στέλεχος του Ομίλου Λάτση, επιδιώξαμε και πετύχαμε να αναδείξουμε το στρατηγικό ρόλο του Λιμένος Αλεξανδρούπολης και τη γεωπολιτική σημασία της Θράκης ως BYPASS – ΠΑΡΑΚΑΜΨΗ των «Τουρκικών Στενών», όπως επιδίωξε να καθιερώσει τον όρο πρόσφατα η Τουρκία ακόμα και στο ΝΑΤΟ.

Η απόφαση μας για την επιδίωξη της κατασκευής του μικρού πετρελαιαγωγού BURGAS-ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ δεν είχε ούτε αντιαμερικανικό, ούτε φιλορωσικό χαρακτήρα. Ήταν μια καθαρά εθνική επιλογή που στόχευε μετά την υπογραφή της σχετικής συμφωνίας να δημιουργήσει κατά μήκος του Έβρου έναν άξονα συνάντησης και συνεργασίας των κοινών Ευρωπαϊκών, Ρωσικών και Αμερικανικών συμφερόντων που θα θωρακίζουν αποτελεσματικά τη Θράκη από εξ ανατολών απειλές.

Γι αυτό άλλωστε το λόγο πριν οποιαδήποτε ενέργεια, όπως προκύπτει και από τα WIKILEAKS ενημερώσαμε το State Department και προτείναμε τους Αμερικανούς φίλους μας να συμμετέχουν στο Projekt μαζί με άλλες δύο Χώρες του ΝΑΤΟ, την Ελλλαδα και τη Βουλγαρία, ξεκαθαρίζοντας προς τον αρμόδιο διπλωμάτη και σύμβουλο του George W. Bush κ. Steven Mann ότι: «Για εμάς οι ΗΠΑ είναι φίλοι(friends) και οι Ρώσοι συνέταιροι (partners)…» Είναι σαφές δε ότι σε αυτό το Project που υπογράψαμε είχαμε την ξεκάθαρη συναίνεση των ΗΠΑ και την έγκριση της ΕΕ.

Αντίθετα οι ΗΠΑ ήταν απόλυτα αρνητικές, όχι αδικιολόγητα κατά τη γνώμη μου, στην κατασκευή του Αγωγού Φυσικού Αερίου SOUTH STREAM, που θα καταλάμβανε πλήρως το χώρο του Νότιου Ευρωπαϊκού Ενεργειακού Διαδρόμου και θα εκτίναζε μαζί με τον NORD STREAM το ποσοστό ενεργειακής εξάρτησης της Ευρωπαϊκής αγοράς από την τροφοδοσία της Ρωσίας. Αυτό μας είχε καταστεί σαφές σε όλα τα επίπεδα και με όλους τους τόνους, όχι μόνο από υπηρεσιακούς παράγοντες αλλά και από τον εντεταλμένο εκπρόσωπο και Αναπληρωτή βοηθό Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάθιου Bryza.

Με τον Μ. Bryza συναντήθηκα αρκετές φορές. Με έβρισκε παντού μπροστά του, όπως έλεγε χαριτολογώντας και ο ίδιος, στην Ελλάδα, στην Τουρκία, στην Αρμενία, στη Γεωργία, στο Αζερμπαϊτζάν, στο Καζακστάν…. Είμαι σίγουρος ότι σε κάποιες από αυτές τις χώρες συνάντησε και τον Γιώργο που ταξίδευε παράλληλα.

Η κουβέντα για το SOUTH STREAM άνοιξε αργότερα παραλληλα, αν και όπως σωστά επέμειναν οι Μολυβιάτης και Σιούφας, έπρεπε να ανοίξει αφού πρώτα ολοκληρώνονταν ο πετρελαιαγωγός Burgas- Αλεξανδρούπολη που θα θωράκιζε τη Θράκη και θα έδινε απίστευτα αντισταθμιστικά οφέλη στην Περιφέρεια μας, τα οποία μάλιστα εκ των προτέρων νομοθετήσαμε μαζί με τον αείμνηστο Δημήτρη Σιούφα.

Ημουν παρών όταν έγινε η παράλληλη ανακίνηση του SOUTH STREAM με επιμονή και της Ρωσικής πλευράς και ιδιαίτερα του ίδιου του Βλαδίμηρου Πούτιν στην συνάντηση του με τον Κ. Καραμανλή στην Κωνσταντινούπολη, όπου οι δύο ηγέτες συναντήθηκαν στο περιθώριο της συνεδρίασης του ΟΣΕΠ, όταν είχα την προεδρία.

Ο Κ. Καραμανλής είχε μια αγωνία, να μη μείνει η Ελλάδα έξω από το νέο ενεργειακό χάρτη της περιοχής, διότι αυτό θα την περιθοριοποιούσε και θα την αποδυνάμωνε ακόμα και ως προς την ασφάλεια της ή την προστασία των εθνικών της δικαίων.

Σε όλους τους ενεργειακούς σχεδιασμούς που είχαν προηγηθεί του SOUTH STREAM με την ανοχή της Δύσης η Ελλάδα ήταν παντελώς εκτός όπως στον αγωγό Φ/Σ NABUCCO, στον πετρελαιαγωγό Baku-Ceyhan, στον ITGI, στην απόπειρα τουρκοποίησης των διεθνών Στενών του Βοσπόρου με το Canal Istanbul κλπ. Κίνητρο λοιπόν της Κυβέρνησης μας ήταν αποκλειστικά το συμφέρον της Πατρίδας.

Ο Κώστας Καραμανλής είχε απόλυτη συναίσθηση του πολιτικού και προσωπικού ρίσκου που αναλαμβάνει. Στόχος δεν ήταν κάποια αντιδυτική εμμονή ή κάποια αντιαμερικανική προκατάληψη. Άλλωστε όλοι μας από παιδιά θαυμάζαμε την Αμερικανική Δημοκρατία και η παράταξη μας αγωνίστηκε διαχρονικά πληρώνοντας ακόμα και με αίμα την προσήλωση της στις κοινές αξίες της Ευρωατλαντικής Συνεργασίας. Από την αρχή όμως δεν μπορούσαμε να αποδεχθούμε παθητικά την ενεργειακή περιθοριοποίηση της Χώρας μας, ούτε βέβαια να παρακολουθήσουμε άπραγοι την απίστευτη ισχυροποίηση του Τουρκικού μονοπωλίου διέλευσης ενέργειας που εν τέλει ταύτισε την Τουρκία με τη Ρωσία (S 400, πυρηνική τεχνολογία, πόλεμος στην Ουκρανία κ.α.)

Η Ελληνική Κυβέρνηση πήρε ένα μεγάλο ρίσκο και ο Πρωθυπουργός πλήρωσε ακριβό τίμημα προσωπικά. Είναι σίγουρο ότι έγιναν λάθη κυρίως προς την κατεύθυνση εδραίωσης αμοιβαίας εμπιστοσύνης με τις ΗΠΑ. Πάντως εκ των υστέρων μπορώ να ισχυριστώ ότι το προσωπικό τίμημα που πλήρωσε ο ΚΚ βοήθησε την Χώρα, διότι η ακύρωση των αγωγών BURGAS- ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ και κυρίως του SOUTH STREAM έβαλε την Ελλάδα στον ενεργειακό χάρτη με ανταπόδοση τη διέλευση του TAP και του IGB από τη Θράκη, χωρίς βέβαια τέλη διέλευσης.

Οι νέοι Ευρωατλαντικοί σχεδιασμοί δικαίωσαν τη στρατηγική μας για BYPASS του Βοσπόρου ιδιαίτερα όταν άνοιξε το πολεμικό πεδίο στην Ουκρανία και η Τουρκία επιδίωξε το ρόλο του επιτήδειου ουδέτερου λοξοκοιτώντας και προς την άλλη πλευρά. Η στρατηγική επιλογή μας αποδείχθηκε σωστή. Το FSRU και η αναβάθμιση του λιμένα Αλεξανδρούπολης, οι νέοι αμερικανικοί πλέον αγωγοί IGB και TAP, τα αναβαθμισμένα ηλεκτρικά δίκτυα και τα νέα εργοστάσια ενέργειας στη Θράκη, μας ενέταξαν πλέον στο χάρτη και δικαίωσαν το σκεπτικό μας έστω και αργά, ‘έστω και με κόστος που κάποιοι πλήρωσαν.

Ισως η Κυβέρνηση μας τότε να μέτρησε λάθος τα όρια της αμερικανικής ανοχής ή και την αμοιβαία εμπιστοσύνη , η οποία εύλογα είχε κλονιστεί από δύο μεγάλα ΟΧΙ του ΚΚ, ένα στο Βουκουρέστι για το Μακεδονικό και ένα στο Σχέδιο Ανάν για το Κυπριακό. Πάνω σε αυτή όμως την αμερικανική αμφιβολία είναι βέβαιο ότι προστέθηκαν και υστερόβουλες διαβολές από την τουρκική διπλωματία, όπως επίσης προστέθηκαν και συκοφαντικές επιθέσεις από κύκλους της Ελληνικής διαπλοκής και των πολιτικών ενεργουμένων της, της οποίας τα χατίρια δεν τα έκανε ο Καραμανλής.

Παρά τα όποια ενδεχόμενα λάθη που έχουν γίνει, τώρα που αξιολογούμε τα γεγονότα από απόσταση και με την ψυχραιμία και συνέπεια μιας πραγματικά και διαχρονικά φιλοδυτικής Παράταξης, όπως η Νέα Δημοκρατία, μπορώ να διαπιστώσω τα εξής θέτοντας και τους κατάλληλους προβληματισμούς:

1. Οι εξελίξεις στην Ουκρανία δικαίωσαν τις αμερικανικές ανησυχίες για τη μονομερή εξάρτηση της ΕΕ από την ενεργειακή ηγεμονία της Ρωσίας. Δικαιώνουν όμως και την τότε ανησυχία της Ελλάδας για την εδραίωση του Τουρκικού Μονοπωλίου διέλευσης ενέργειας και προϊόντων. Το είδαμε και στο θέμα των ουκρανικών σιτηρών ενόψει της επαπειλούμενης διατροφικής κρίσης.

2. Η Ελλάδα επένδυσε στην Αρχή της συμμαχικής συνέπειας στο ΝΑΤΟ και με τις Κυβερνήσεις Σαμαρά και Μητσοτάκη. Αντίθετα η Τουρκία επέδειξε διπροσωπία και διπολισμό σε όλες τις κρίσεις που ακολούθησαν: δεν διέθεσε τη βάση του Ιζιρλίκ στον πόλεμο κατά του ISIS, έσπασε το εμπάργκο στη Λιβύη, ενθάρρυνε την εκκένωση του Ναγκόρνο Καραμπάχ από τους Αρμένιους, δεν ταυτίστηκε με τη Συμμαχία στον πόλεμο της Ουκρανίας, συνεργάστηκε με τη Ρωσία ενεργειακά με το πυρηνικό εργοστάσιο και στρατιωτικά με τους S 400 και έσπασε το εμπάργκο της Δύσης προς τη Ρωσία τυχοδιωκτικά χωρίς τον παραμικρό σεβασμό στη συνοχή της Ευρωατλαντικής Συμμαχίας και τέλος ταυτίστηκε με τη Χαμάς στην κρίση του Ισραήλ.

3. Τίθεται το ερώτημα τι θα είχε συμβεί στα αλήθεια σήμερα με αυτήν τη συμπεριφορά της Τουρκίας, αν είχε διαλυθεί με το Σχέδιο Ανάν η κρατική οντότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας; Πώς θα χρησιμοποιούνταν η Μεγαλόνησος που σήμερα αποτελεί αποκούμπι των συμμάχων στην Ανατολική Μεσόγειο και στρατηγικό βάθος του Ισραήλ; Πώς θα σχεδιάζονταν οι εναλλακτικοί θαλάσσιοι δρόμοι ενέργειας που διαμορφώνονται μέσα από τη συνεργασία Ισραήλ- Αίγυπτος-Κύπρος-Ελλάδα;

4. Στη βάση αυτής της ριψοκίδυνης και παράτολμης πολιτικής του ΚΚ βασίστηκε η σημερινή γεωπολιτική αναβάθμιση της Θράκης,της Μακεδονίας και της Ελλάδας. Η Αμερικανική στρατιωτική παρουσία στον Έβρο, η αναβάθμιση του Λιμένος Αλεξανδρούπολης με τις πλωτές εξέδρες υγροποιημένου αερίου, η παράκαμψη των Στενών του Βοσπόρου στην κίνηση στρατιωτικών δυνάμεων μέχρι τη Βόρεια και Ανατολική Ευρώπη, η διακίνηση προϊόντων από τη Μαύρη θάλασσα με by pas αλλά και η προμήθεια ενέργειας προς την Ευρωπαϊκή αγορά από 18 διαφορετικές αγορές μέσα από τον εναλλακτικό θαλάσσιο δρόμο της Αλεξανδρούπολης, δικαιώνουν εκείνες τις επιλογές.

Η πολιτική αναβάθμισης και θωράκισης της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης που ξετυλίγεται στην περιοχή από την Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη σήμερα, πατάει αναμφισβήτητα στο στέρεο θεμέλιο που έκτισε με κόστος τότε η στρατηγική της διακυβέρνησης Κ. Καραμανλή.

Η Θράκη σήμερα υλοποιεί απόλυτα την διεθνώς αποδεκτή Αρχή Ενεργειακής Ασφάλειας για εναλλακτικές μορφές, εναλλακτικές πηγές και εναλλακτικούς δρόμους διέλευσης ενέργειας.

Η Θράκη με το σύμπλεγμα αγωγών που διαθέτει και μπορεί ακόμα να κατασκευάσει, με τη δημιουργία πάρκων εναλλακτικής ενέργειας και μεγάλων εργοστασίων παραγωγής ρεύματος, με τις πλωτές πλατφόρμες FSRU στην Αλεξανδρούπολη ανοίγει εναλλακτικούς θαλάσσιους δρόμους μεταφοράς ενέργειας από 18 όπως προείπα διαφορετικές πηγές- αγορές προς την ΕΕ χάρη και στον πανίσχυρο Ελληνικό εφοπλισμό. Σπάει τα μονοπώλια τροφοδοσίας και διέλευσης και καθίσταται εγγυητής της ενεργειακής ασφάλειας για ολόκληρη την Ευρώπη. Αυτό δε την καθιστά παράλληλα ιδανικό διεθνή επενδυτικό προορισμό.

Στη διαμόρφωση αυτού του νέου Χάρτη που αναβαθμίζει γεωστρατηγικά το ρόλο της Ελλάδας έχουν συμβάλει διαχρονικά όλοι οι Πρωθυπουργοί της παράταξης μας, κάποιοι βέβαια με βαρύ προσωπικό τίμημα, έχουν συμβάλλει οι διαχειριστές Υπουργοί, έχουν όμως συμβάλλει και οι αθέατοι δευτεραγωνιστές που πήραν σε αβέβαιους καιρούς υψηλότατα ρίσκα προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον έναντι του προσωπικού οφέλους. Χαίρομαι που είχα την τιμή στην τελευταία κατηγορία συμμαχητών να γνωρίσω και να συνεργαστώ με τον καλό φίλο που τιμούμε απόψε και άξιο συνάδελφο Γιώργο Σαλαγκούδη.

Ξέρετε ιστορικά αυτά τα παραδείγματα πολιτικών αποδεικνύουν ότι πολιτική δεν είναι τα τα τικ τοκ και τα like, ούτε η βόλτα στα τηλεοπτικά παράθυρα. Δεν είναι η εύνοια των ελίτ ή η σιωπή του άβουλου που προσπαθεί να σώσει την καρέκλα του.

Πολιτική είναι η αδιάκοπη αναμέτρηση με τα προβλήματα. Η πεποίθηση ότι ο μοναδικός μας εργοδότης και το αποκλειστικό αφεντικό μας είναι ο λαός, οι άνθρωποι που μας ψηφίζουν και μας εμπιστεύονται. Εν τέλει πολιτική είναι ο ενσυνείδητος, συνεπής, συχνά αθόρυβος αγώνας για τα συμφέροντα του λαού και του έθνους.

Πίσω λοιπόν από τις εντυπωσιακές σημερινές εικόνες του αναβαθμισμένου γεωπολιτικού ρόλου της Ελλάδας κρύβονται οι προσπάθειες των αθέατων δευτεραγωνιστών αλλά υπάρχουν και οι δύσκολες αποφάσεις μιας εμπνευσμένης ηγεσίας που ανέλαβε απίστευτο προσωπικό και πολιτικό κόστος. Αποφάσεις που επιβεβαιώνουν ότι οι πραγματικοί πολιτικοί ηγέτες δεν εξαντλούνται στην επικοινωνία. Δεν αναφέρονται μόνο στον λαό, δηλαδή στους ψηφοφόρους του σήμερα, αλλά και στο έθνος, δηλαδή στους νεκρούς και αγέννητους Έλληνες και όταν αποφασίζουν κριτήριο τους δεν είναι η καρέκλα της εξουσίας, αλλά κυρίως είναι το συμφέρον της Πατρίδας. Γι αυτό φίλες και φίλοι οι πραγματικοί ηγέτες δε σταματούν στιγμή να συνομιλούν με το Λαό, το Θεό και την Ιστορία.

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας.»