Τηλεφώνημα δέχθηκε ο Αντώνης Λιάπης από τον Ειδικό Γραμματέα για την Προστασία των Ζώων Συντροφιάς κ. Νικ. Χρυσάκη, ο οποίος και τον ευχαρίστησε για την προσπάθεια διάσωσης σκύλου που βρέθηκε μέσα σε πίσσα.
«Κύριε Λιάπη, τηλεφωνώ εκ μέρους της πολιτείας για να σας ευχαριστήσουμε για ό,τι πράξατε για να σώσετε το ζωάκι που παγιδεύτηκε στην πίσσα. Ήταν κάτι εκπληκτικό. Η εικόνα σας –εξαντλημένος γεμάτος με πίσσα- μιλούσε από μόνη της. Σας ευχαριστούμε για ό,τι κάνετε, σε τόσα επίπεδα, για το καλό των ζώων».
Ο Αντώνης Λιάπης σημειώνει ότι, είναι πολύ τιμητικό να δέχεσαι μια τέτοια επιβράβευση, η οποία αποκαλύπτει το ήθος και την ευγένεια του κ. Νικ. Χρυσάκη.
Τον ευχαριστώ θερμά!
Ο εθελοντής διασώστης πάντα έχει ανάγκη από ψυχικά καύσιμα ειδικά σε στιγμές που όλοι γύρω σηκώνουν ψηλά τα χέρια και σου λένε σταμάτα, δεν μπορεί να σωθεί, ήρθε η ώρα για ευθανασία!
Είναι η κορυφαία εκείνη στιγμή που απομονώνεσαι από το περιβάλλον, σαν να μεταφέρεσαι σε άλλη διάσταση, και συνεχίζεις μόνος! Δε υπάρχει σώμα, οι δυνάμεις σου έχουν στερέψει. Μόνο πνεύμα και θέληση! Είναι η στιγμή που πάνω από το κεφάλι σου πετάνε μαγικά, σε φωτίζουν και στέλνουν ατέλειωτη ενέργεια τα λόγια του Καζαντζάκη αλλά και του Αγ. Ιωάννη του Χρυσόστομου: Αρκεί εις άνθρωπος ζήλω πεπυρωμένος, ολόκληρον διορθώσασθαι Δήμον (αρκεί ένας άνθρωπος με εσωτερική φλόγα για να αλλάξει μια πόλη).
Και όταν το ζωάκι ανασύρεται ζωντανό είσαι εσύ που πέφτεις εξαντλημένος στη γη, δεν έχεις δύναμη ούτε καν να μιλήσεις, ούτε να ανασηκώσεις το θώρακά σου για να αναπνεύσεις. Μόνο αν το ζήσει κάποιος μπορεί να το καταλάβει. Ο πόνος όμως είναι προσωρινός, αλλά η τιμή και η χαρά παντοτινή!
Με τη ευκαιρία θέλω να ευχαριστήσω όλους τους φίλους για τα υπέροχα λόγια τους στην ανάρτησή μου, αλλά και τους συμπολίτες μου Κομοτηναίους, οι οποίοι μέχρι και σήμερα όπου με βρουν στο δρόμο, με επιδαψιλεύουν με απίθανους επαίνους.
Τέλος, ιδιαίτερες ευχαριστίες στον κ. Κωνσταντίνο Τιτόπουλο Konstantinos Titopoulos. Αν και δεν τον γνωρίζω προσωπικά, με την εκπληκτική ικανότητα της πένας του, ανέδειξε σημαντικές πτυχές της συγκλονιστικής διάσωσης.
Ο αγώνας συνεχίζεται! Όλοι μαζί μπορούμε!
ΟΣΑ ΒΙΩΣΕ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΣΩΣΗ Ο ΑΝΤΩΗΣ ΛΙΑΠΗΣ
ΚΟΛΛΗΜΕΝΟ ΣΤΗΝ ΠΙΣΣΑ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ!
Έτσι πρέπει να είναι η κόλαση. Πρόγευση σε εγκαταλελειμμένο εργοτάξιο πίσσας έξω από το χωριό Φωλιά της Κομοτηνής. Δύο σκυλάκια (4 μηνών), αδερφάκια ήταν νεκρά -βυθισμένα στη πίσσα, το ένα δίπλα στο άλλο. Την τραγική εικόνα συμπλήρωνε και τρίτο αδελφάκι ακριβώς δίπλα τους. Ανέπνεε ακόμα. Τα ματάκια του, το μόνο σημείο του σώματος που κινιόταν ελεύθερα-ικετευτικά προς εμένα.
Το εγχείρημα φαινόταν ακατόρθωτο. Αμέσως κόλλησαν και τα δικά μου πόδια. Τα παπούτσια έμειναν μέσα, απίστευτη η κολλητική ισχύς του υλικού. Δεν μπορούσα να κινηθώ, παρέμεινα σε γονατιστή στάση. Αδύνατον με τα χέρια να μετακινηθεί έστω και ένα εκατοστό πίσσας. Η αντίσταση και η συγκολλητική της ισχύς ανίκητη. ‘Ο,τι και αν βύθιζα στην πίσσα, κολλούσε και το ρουφούσε αργά, σταθερά μέσα της. Τίποτα δεν γινόταν. Είναι εκείνες οι σπάνιες στιγμές που μετά από πολύ ώρα σκέφτεσαι βαθιά μέσα σου: ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΩ και τα μάτια σου βουρκώνουν. Να αργοπεθαίνει μπροστά σου ένα αθώο πλάσμα και να μην μπορείς να το σώσεις…. Τα ματάκια εκείνα όμως, καρφωμένα πάνω μου …
Κάποιοι από όσους είχαν συγκεντρωθεί μετά από 1,5 ώρα άκαρπων προσπαθειών με παρότρυναν να σταματήσω την επιχείρηση και άρχισαν να μιλούν για ευθανασία!
Εξαντλημένος από την υπερπροσπάθεια, η αναπνοή μου δεν έβγαινε (για να έχω δυνάμεις ακουμπούσα το κεφάλι μου πάνω στην δεξαμενή), με τα γόνατά μου να σχίζονται πάνω στην τραχιά επιφάνεια των σπασμένων κομματιών τσιμεντόλιθου που βύθισα από κάτω, διαπίστωσα ότι όσο υποχωρούσε η ζέστη (η σκιά της δεξαμενής κάλυψε πλέον το σημείο) η πίσσα άρχισε να στερεοποιείται και ο χρόνος τελειώνει!
Το έχω ζήσει σπάνια, αλλά είναι οι στιγμές που το υπερβατικό αντικαθιστά την πραγματικότητα. Μια ανώτερη δύναμη νιώθεις να σε καθοδηγεί από ψηλά. Με τρόπους που πιστεύω ότι εμπλουτίζουν την διασωστική «επιστήμη», κατάλληλους για σεμινάριο, και αφού κατάφερα να σηκωθώ όρθιος (με τραβούσαν από πίσω) έφερα αυτοσχέδια εργαλεία μεταξύ άλλων και ένα σουβλί από μπετονόβεργα με αιχμηρή μύτη. Ακόμα και η μπετονόβεργα λύγιζε. Κατάφερα να τη βυθίζω περιμετρικά, και να γεμίσω οπές γύρω από το σώμα του, σαν κέντημα, με μεγάλο κίνδυνο να τραυματίσω τα ποδαράκια του τα οποία επίσης ήταν βυθισμένα και δεν φαινόντουσαν. Εν πάση περιπτώσει, χιλιοστό προς χιλιοστό, κατάφερα να περάσω αρχικά ένα σχοινί κάτω από τα πίσω πόδια του και με την μέθοδο του «πριονιού» (θα εξηγήσω άλλη φορά), αργά, βασανιστικά, δευτερόλεπτο προς δευτερόλεπτο, μετά από 3,5 καταραμένες ώρες, η γλυκιά σκυλίτσα αποκολλήθηκε.
Ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου τον κτηνίατρο κ. Ισμαήλ Μολλά, ο οποίος από ένα σημείο και μετά με βοήθησε αποφασιστικά στον απεγκλωβισμό. Είναι υπέροχος! Τον ασπάστηκα!
Κλήθηκε από κάποιους και η πυροσβεστική και η ΕΜΑΚ, αλλά ήταν αδύνατον να κάνουν κάτι. Παρόντες ο Μάκης Σαλασίδης (εντόπισε το σκυλάκι), η Πόπη Σεϊζάκη, η Γκιουλσάχ Χατζηχαλήλ, ο δημοτικός κτηνίατρος του δήμου Ιάσμου Αχμέτ Ταϊφούν και ο περισυλλογέας του δήμου Ιλκάι Λουτφη. Στο τέλος κατέφθασε και η αστυνομία.
Σήμερα θα δώσουμε καταθέσεις και θα ακολουθήσει ποινική διαδικασία για όλους τους υπευθύνους του εργοταξίου.
ΕΠΙΜΥΘΙΟ : ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΚΑΤΟΡΘΩΤΟ!
